پاییزی جان سلام ! اینجا هوا عجیب بوی تورو داره ... با اینکه شاید کیلومتر ها از من و دل من دور باشی ولی نفـــــس که میکشم عطرت میــــــــــــــــاد و خودشو میندازه زیر دندونم ... و طعم دوست داشتنت میشینه گوشه دلم و فکر داشتنت گوشت میشه و میچسبه به گونه هام و تو میشی دلیل سرخی گونه هام ... و من همه ی دنیا رو میزنم کنار و یه لبخند یه وری از اونا که انگار خیالت راحته و یه خوشی یادت میاد جا خوش میکنه رو لبم ... و من مرور میکنم هر چیزی که منو به تو وصل کنه ... اینجوری میشه که صبح من شروع میشه ... همین جوری که قهوه ی تلخمو سر میکشم به این فکر میکنم که دوری تو تلخ تره یا این

قرار بود جای این زخم ها خوب شود...قرار نبود که بعد از این همه سال یک روز صبح وقتی من حوالی خیابان ولیعصر منتظر تاکسی ام،با عجله و بی حواسشانه های مردانه ات را که پوشانده ای لای پولیور سرمه ایبزنی به بازوی من،من پرت شوم روی زمین،کلاسور زوار در رفته ام پرت شود چند قدم آنطرفتر،تو تازه به خودت بیاییکلاسور را برداری، برگردی سمت من که دارم با دلخوری از روی زمین بلند میشومهمینطور که داری کلاسور را میدهی دستم بگویی:خیلی عذر میخوام خانممن سرم را بلند کنم که بگویم:آقا حواست کجاس؟!...که مات بمانم...که مات بمانی...که خیابان ولیعصر با همه آدم ها و ماشین هایش در یک آن ل

دلگیرم ... بزار پای خستگی ... پرم از لیست چیزایی که در طول روز میتونست اشکمو در بیاره... ولی همه رو فشار دادم ... همه رو قورت دادم تا برسم خونه ... تا شب بشه ... تا وسط روز چونم نلرزه ... میدونی که ! گریه ام که بگیره بند اومدنش کار من نیست ... امروز... از امروز از دیروز از فردا از تمام روزایی که بدون تو میگذرونم متنفرم ... یه آهنگ خیلی ملایم که ست کردم با حال خراب این روزا برای بار هزارم داره پلی میشه ... کاشکی میشد بعضی وقتا انگشتتو تا حلق فرو کنی و بعضی دلبستگی هارو بالا بیاری و خلاص ! مث کسی که تازه متولد میشه ! خالی ! جدید ! از مسیر قدیمی خیلی وقته رد نمیشم ... مدت هاست ب